Ks. Jan Twardowski - nasz patron

Drukuj
Utworzono: poniedziałek, 12, październik 2015

twardowski do wydrukuJan Twardowski, Syn Jana i Anieli z Konderskich urodził się w Warszawie 1 czerwca 1915 roku. Pierwszym miejscem jego zamieszkania była kamienica przy ulicy Koszykowej 20, po wyjeździe ojca ze względu na wojnę zmienił z matką miejsce zamieszkania. Większość dzieciństwa spędził w kamienicy przy ulicy Elektoralnej 49.

Ojciec Jana powrócił do Warszawy pod koniec I Wojny Światowej. Do gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego Jan Twardowski wstąpił za namową ojca, który wymarzył sobie dla niego karierę inżyniera. Dlatego w przyszłości ojciec nie był przychylnie nastawiony do wyboru drogi życiowej syna. Jan junior wstąpił zaś na Uniwersytet Warszawski, gdzie chciał ukończyć studia polonistyczne.

Studia przerwała mu II Wojna Światowa. Przez lata wojny przebywał z rodziną w Warszawie. U boku szwagra, Mieczysława Truszkowskiego rozpoczął współpracę z podziemiem; pomagał mieszkańcom getta. W 1944 brał udział w powstaniu warszawskim, został ranny i trafił do szpitala polowego. Po upadku powstania uciekł z transportu do Niemiec i przez kielecczyznę wracał do Warszawy. W Radomiu spotkał się z rodziną i podjął decyzję o wstąpieniu do seminarium.

W 1945 roku Jan  Twardowski wstąpił do Warszawskiego Metropolitalnego Seminarium Duchownego. W tym samym roku starał się o zaliczenie w poczet studentów Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, celem ukończenia przerwanych przez wojnę studiów. Studia ukończył w 1948 roku, otrzymując dyplom magistra filozofii w zakresie filologii polskiej. 4 lipca 1948 przyjął święcenia kapłańskie.

Bardzo znaczącym elementem jego biografii były pierwsze lata po święceniach kapłańskich, gdy przez trzy lata pełnił służbę w parafii w Żbikowie. Był nieśmiały i nerwowy, przez co ciężko było znaleźć dla niego miejsce. Mdlał nawet podczas sprawowania Mszy Świętej. Wyznaczono mu więc rolę prefekta w Szkole Specjalnej w Pruszkowie. Okazało się, że mimo początkowych trudności bardzo dobrze sprawdził się w tej roli, tam rozwinął swoją miłość do dzieci i swoje metody wychowawcze.

Oto co sam mówił o tamtych czasach: „Zawsze stosowałem zasadę, którą uświadomił mi Korczak: opowiadać ze szczegółami, a nie ogólnikami. Nazywać świat po imieniu. Nie ptak. Tylko szpak, drozd, słowik. Określić kolory. Nie drzewo, tylko dąb, wiąz.”

„Na przykład walkę Dawida z Goliatem przedstawiałem bardzo szczegółowo. Podawałem, ile każdy z nich miał kamieni. Wtedy dziecko uważało, a jeśli mówiłem ogólnie, nudziło się. (…) Na przykład potop! Jonasz w brzuchu wieloryba! Masa barwnych obrazów, nawet więcej niż w Ewangelii.”

 „Powiedziałem kiedyś do jednego chłopca: »kochany Stefku«, a on na to zareagował bardzo żywo: »Jak ładnie ksiądz do mnie mówi! Inni do mnie mówią ty ośle albo zakało rodziny«” Szkoła, w której wówczas pracował Ksiądz Jan Twardowski istnieje nadal, choć już pod innym adresem. Od niedawna nosi imię katechety, który uczył niegdyś w niej.

W latach Pięćdziesiątych dwudziestego wieku Ksiądz Jan Twardowski przebywał jeszcze w trzech różnych parafiach warszawskich. Ostatecznie trafił już na stałe do kościoła pw. Józefa Oblubieńca Niepokalanej Bogurodzicy Maryi przy klasztorze Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie, gdzie pierwotnie pełnił rolę rektora w tym kościele, pod koniec życia zaś rezydował tam. Dzięki spokojnej posadzie mógł ukoić swoje nerwy i poświęcić się modlitwie oraz pracy twórczej.

Twórczość Jana Twardowskiego (wybór):

1932: Debiut na łamach pisma młodzieży szkolnej „Kuźnia Młodych”;

1937: Wydanie pierwszego tomiku wierszy Powrót Andersena;

Wojenne i powojenne wiersze publikował w czasopismach „Odra” i „Tygodnik Warszawski” pod pseudonimem Antoni Derkacz;

1946-1952 oraz 1957-1997: Współpraca z „Tygodnikiem powszechnym”;

1959: Pierwszy powojenny tomik Wiersze;

1970: Zbiór wierszy Znaki ufności, wynoszący Jana Twardowskiego do grona najwyżej cenionych poetów polskich.

Poza liryką ks. Jan Twardowski pisał również rozważania ewangeliczne, felietony czy anegdoty. Zasłynął także ze swoich opowiadań i wierszy dla dzieci.

1984-1994: „ramki” – krótkie komentarze do Ewangelii w „Przeglądzie Katolickim”;

1998-2000: felietony w kobiecym piśmie „Uroda”;

Niecodziennik (3 tomy) – dowcipne anegdoty z życia zapisane przez ks. Twardowskiego.

Wydano również wiele tomów łączących zarówno prozę, jak i poezję Jana Twardowskiego. Dużą popularnością cieszą się także nagrania utworów czytanych przez Autora.

Jan Twardowski otrzymał za swą twórczość również wiele wyróżnień i nagród, z których krótki wybór przedstawiony jest poniżej:

1978: nagroda im. Brata Alberta; 1980: medal im. Janusza Korczaka; 1980: nagroda polskiego Pen Clubu im. Roberta Gravesa; 1993: nagroda im. Juliusza Słowackiego; 1996: tytuł Kawalera Orderu Uśmiechu; 1999: tytuł doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego; 1999: nagroda Miasta Stołecznego Warszawy; 1999: nagroda wydawców katolickich „Feniks”; 1999: order Ecce Homo; 2000: medal Senatu Rzeczypospolitej; 2003: tytuł honorowego prałata Jego Świątobliwości; 2006: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie).

Ksiądz Jan Twardowski zmarł 18 stycznia 2006 roku w Centralnym Szpitalu Klinicznym przy ul. Banacha w Warszawie. Jego pragnieniem było, aby pochować go na Powązkach. Decyzją księdza Prymasa Józefa Glempa został on jednak pochowany w krypcie pod powstającą Świątynią Opatrzności Bożej, co wywołało spore kontrowersje.

Monday the 22nd. Życzymy miłego dnia!